[ 13 ] « يَدْعُوا لَمَنْ ضَرُّهُ أَقْرَبُ مِنْ نَفْعِهِ - كسى را مىخواند كه زيانش نزديكتر از سود اوست . . . » آنجا كه به نظر مىرسد رهبريهاى جاهليّت مقدارى عزّت و ثروت فراهم مىسازند ، در حالى كه سرانجام همان فقر و بندگى است . « و لبئس المولى - چه بد دوستدارى است . . . » آن رهبر . « و لبئس العشير - و چه بد مصاحبى است . » اين مصاحب و پيرو . شايد از اين آيه بتوانيم استنباط كنيم كه جايز نيست آدمى وقتى در خود كفايت و شايستگى نمى بيند از ديگران بخواهد كه از او پيروى كنند و براى او جايز نيست كه بدين گفته عذر آورد كه : براستى اين مردمند كه مرا به پيشوايى و فرماندهى خود گماشته‌اند ، بلكه بر او واجب است كه خود از اين مقام كناره گيرد ، و اگر كناره نگيرد از كسانى است كه خدا دربارهء آنها مىگويد « لبئس المولى ، چه بد دوستدار و سرورى » . [ 14 ] « إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ - خدا كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند به بهشتهايى كه در آن نهرها جارى است وارد مىكند . . . » و ايشان همان كسانند كه به نحوى راسخ به خدا ايمان آوردند و ايمان خود را با تداوم كارهاى عملى و رفتار شايسته نشان دادند و بيان كردند . « إِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ ما يُرِيدُ - همانا خدا هر چه خواهد همان كند . » زيرا او قادر اراده كننده‌اى است با قدرت و ارادهء مطلق ، هر چه خود خواهد مىكند ، نه هر چه ديگرى بخواهد و از / 31 مظاهر ارادهء حكيمانهء او حسن پاداش اوست به مؤمنان نيكو كردار شايسته ، و پاداش بد اوست به مجادله كنندگان و مردّدان دربارهء پيامبران و اولياء او . آيا براى ما سزاوارتر آن نيست كه به سوى بهشت پروردگارمان بشتابيم كه